Tanrı

..beni yaratırken kararsızdı:

Kadın olmaktan fazlasını çalmıştım topraktan. Analığı, anaçlığı bendim. 

Kanatlarını çalmıştım; ondan daha özgürdüm, kıvrım kıvrım zerre zerre, hare hare uçabiliyordum.

Sinsi ve bencildim belki. Ama bu da ondan çalınmış bir huydu. Güya koruyordu bağrındakileri. Hiç mi kendine saklamak istemedi? Bunları düşünmeseydi bende can bulamazlardı.. Yine de sevgisinden yapıyordu bütün bunları. Salt seviyordu.. Bunu da çaldım!

Tanrı bana kendi nurunu üflerse tastamam cana gelecektim, bir o eksikti. Tanrı beni yaratırken kararsızdı:
 
Acıdan fazlasını çalmıştım şeytandan. Ateşi çaldım! Aklı çaldım!

Şeytanın son sevgi zerresini çaldım, sevgiyi yakabilirdim!

Sevgimden kendimi yakabilirdim! 

Her şeyin bilincindeydim! Alacağım kararların sonuçlarını görebildiğimden seçim yapamıyordum. Tanrı gibi! 

Toprağa karşılık şeytan

Sevgiye karşılık ateş olabilirdim..

Sonunda ne yanan toprak olurdu ne de sevilen şeytan.

Ben yanardım, o sevilirdi..

Toprağın kalbiyle şeytanın ateşine sığındım, aralarında sıkıştım..

Kaldığım yerde bunları bildiğimden kararı Tanrıya bıraktım..