7 Ocak..

Son gün okulda saatleri ve dakikaları saymıştım. Akşam bile öyle heycanlıydım ki oturup kısa bir konuşma metni yazdım telefonda bocalamamak için. Ama o an aklıma bile gelmeyecekti metin.

Çıkışta her geçen saniye kalbim daha da hızlanmaya başladı taa ki ankesörlü telefonu elime alana kadar. Telefon elimdeyken ise yaşamıyordum diyebilirim. Kutbum cesaretlendirmişti bu noktaya kadar ve şimdi uzaklaşıyordu benim için kutsal sayılabilecek bu anda yalnız kalabilmem için. Numarayı bile unutmuştum o an. Telefonumu çıkarıp numaranı tekrar yazmaya başladım..

Telefonu açtın işte sesin aynıydı, o tınıyı unutamazdım! Söylediğin her kelime kelebek ömründen daha kısaydı, telefonu kapattığımda unutacağıma emindim. Yanılmışım ki şimdi bile her kelimen aklımda..

Seni özlediğimde inanılmaz hırçınlaşırdım hep. Sonra kendi kendimi sustururdum. Ama son birkaç haftadır yapamamıştım bunu. Sesin düzeltti bu sefer herşeyi. Öyle heycanlı öyle mutluydum ki zar zor konuşabildim. Telefonu kapattığımda kutbum yaklaştı. Koluna girmesem bayılabilirdim ve ağlamaya başladım. Öyle temiz öyle güzel ağladım, öyle rahatladım ki hayatım boyunca bu duyguyu bir daha hissedebilecek miyim gerçekten bilmiyorum..

Akşam tekrar konuşacağımızı düşünmek çok iyi gelmişti. Bu kadar saçmalayacağımı bilmiyordum ama. Telefon kapanınca ayılamadım ve birkaç gün boyunca hatırlayıp sinirimi bozacağım bir rezilliğe imzamı çakmıştım tam 12'den.

Mesaj ya da telefon olsun farketmez, tekrar seninle konuşmaya çok hızlı alışmıştım. Konuşmadığımız günler benim için berbattı artık. Sonra bir durup düşünmem gerektiğini farkettim: Sen her gün bu adamla konuşmuyordun, şimdi azıcık konuşmanız bile yetmeliyken kendi kendine kaprisler üretiyorsun kafanın içinde.. Bütün gün kendini harap edecek birşey yok ve toparlan artık.. Ne kadar yoğun olduğunu biliyorsun, bir insanın hayatı tamamen "sen"den ibaret olamaz. Çocukça düşünmekten vazgeç..

İçimdeki ses çok haklıydı, bunu biliyordum ama harekete geçememiştim işte. Bir ya da iki hafta kadar sürdü bu sanırım. Büyük ölçüde hallettim kafamdakinin söylediği sıkıntıları. Şimdi rahat mıyım?? Evet diyebilirim. Özellikle çok sevdiğim o şarkı sözünü görüp, tekrar dinlediğimde öyle rahatlamıştım ki..

(...)
Belki benim kağıt param,
Bir şekilde, döne dolaşa
Senin cebine girmiştir.
Belki aynı posta kutusuna,
Değişik zamanlarda da olsa

Birkaç mektup atmışızdır.
Ayın karpuz dilimi gibi batışını
İzlemişizdir deniz kıyısında.
Aynı köşeye oturmuşuzdur Köhne'de,
Belki de birkaç gün arayla.
Olamaz mı? Olabilir...

Bir Haftalık Çaba

İnat ettim yazmamak için; reosta etkisi gecikse de teşrif ettiler çok şükür..

Hiçbir aşçının tarif defterine giremeyen davranışlara büründüm farkındayım. Asıl amacım deftere girmek değil defterde yorumlanıp afiyet dilenesi olmaktı. Keyfim yok, şerbetim yok ki nabzıma uygun tat bırakayım.. İki hafta önceden kalma bir bayatlık var, belki de üç hafta olmuştur çoktan.

Aslında çok neşelenmiştim, elinde elma şekeriyle lunaparkların altını üstüne getiren çocuklar gibiydim. En sevdiğimse balerindi; eteklerini savurdukça sana uçuyordu herkes.

Bir hediye bulmak lazımdı ama ne?? Pek konuşmazdık, bir pakete sıkıştırabileceklerimi alman bir hayli cesaret isterdi ve tabiiki yemedi benim üstad.. Paket sana değil bana hediye olacaktı ve dayanamayabilirdim. Ama bir sesini duysaydım. Bir duysaydım.." derken aklıma gelmişti herşey işte.

Bir hafta vardı doğum gününe. Tam bir hafta. Çok kolaydı herşey, telefonumu yurt dışı aramalara açtıracaktım sadece! Tek zorluk telefon numarasını bulmaktı. Asıl zor olanı yaptım da kolay olanı kalmıştı.. Ama Türkiye burası, alzheimer genç yaşta vurdu ki unutmuş olacağım pek tabii. Öyle kolay olmadı herşey. Operatörün müşteri hizmetlerine bir iki gün türkçe öğretmeye çalıştım belki anlarlar diye. Lanet olası operatörde bir kişi mi anlayamaz?? Yine kendim hallettim bu sorunu da..

Eee şimdi elimde bir telefon numarası bir de telefon var.. Ne yapacağım arayacak mıyım?? Tabi 2 gün zahmet çektim, sürprizi bozmamalı ama en azından doğru kişiyi aradığımı teyit etmek lazım.. Numarayı çevirdim, en azından telefonun çalacağını ümit ederken "yanlış numara" yazısıyla göz göze geldik. O kadar zahmet ne içindi aman allahım numara yanlışş!!

Yurt dışıyla pek haşır neşir eski bir arkadaşım geldi hemen aklıma, okuldan sonra onu aradım ve uzun incelemelerden sonra numaranın başına alan kodu koyma gereği duyduk. Rusya alan kodu: +7.. Ama hangi Rusya olduğu konusunda yanılgıya düşen arkadaşım herkesi yanılttı ve bütün gün bu numara üzerinde çalıştık. Sonunda cesaret hakkımı arkadaşıma devredip numaranın düşüp düşmeyeceğini teyit ettirdim. Bir bayan rusça birşeyler söyleyince doğru numara herhalde diyip telefonu kapattı bizim akıllı. Demek ki şirket numarasıydı dedim ve bir kere de ben çevirdim numarayı. Yine yanlış diyor?! Kafayı yemek içten bile değildi.. Hırsımı alamadan dershaneye koşmaya başlamıştım çoktan..

Durumu bir de dershanedeki iki arkadaşıma anlattım. Seni zaten biliyorlardı, hatta yazdığım ilk iki üç şiiri okutmuştum bir tanesine. Kimseyi yaklaştırmıyordum defterlerime ama uzaktan yorum yapmak yerine sadece göz bebeklerimde ne etki yarattığını görebiliyordu birlikte geçirdiğimiz yılların deneyimiyle. O da elinden geleni yaptı. Şanslıymışım ki Rusya'da arkadaşı vardı ve numarayı düzeltmek konusunda büyük çaba göstermişti.. Tabi yine sabit telefonlar üzerinden düşünüyorduk...

Eve geldiğimde beynimin bütün kıvrımlarını hissedebiliyordum adeta. Yatağıma uzandım dinlenmek ümidiyle ve yine telefon zırıltısı.. Rusya alan kodunun +7 olmadığını söylüyordu arayan kişi. Moskova alan kodu olarak 495'i yazmıştım numaranın başına. Bir kez daha ümitsizce çevirdim numarayı ve uzun uzun zırıltılardan başka herşeyi duydu uğultularım. Açan yoktu işte. Zaten yorgundum, bu moral de bahanem oldu ve sızdım o gece.. Ama uyumak ne mümkün.. Gece 02:30 ve sıçrayarak uyandım. Aptala malum olur derlerdi de inanmazdım.. Vücudumu kontrol eden birileri telefonuma yapıştı ve yine numarayı çevirdi. Çok beklemedim bu defa, en az benim kadar uykulu bir bayan "yah" diye iniltiye benzer bir ses çıkardı. Elbette o an şokun en büyüğünü geçirmiştim! Senin telefonunu bir bayan açıyordu uykulu!! Kafamı yastığın altına iliştirip rüya olmasını diledim sızmaya çalışırken..

Sabah anlayabildim herşeyi. Türk klasiğini yaşatmak istemiştim aslında, o kadına " ar yu nataşa?" demek psikolojisi geziyordu Türk'ün damarlarında. Okula gittim, bir sigara yaktım ve yine denedim, o kadınla konuşmayı diliyordum.. Yapamadım tabiiki.

Çıkışta dershanedeki kızlardan biriyle buluştum yine. Ptt'ye uğrayacak ve yurt dışı arama kartı alacaktım, aldım.. Aldım ama birinin o kartı ankesörlü telefona sokmamam gerektiğini söylemesi gerekiyordu. Hem madem ankesörlü telefona sokmak hataydı, niye telefon kartı kabul edip bir de şifre sordu?? 15-20 dakika sonra pes edip derse girmeye karar verebilmiştik..

Hava hızla kararmış ben derste gözüm açık uyumayı öğrenirken. Kendimi dışarı atıp tekrar ptt'ye gittim yanımda arkadaşımı da sürükleyerek. Yolda "ar yu nataşa?" replikleri ve binbir diyalog yazıp halimize gülmüştük soğuktan tir tir titrerken. Yol üzerindeki bütün ankesörlü telefonları kullanmaya çalışmıştık ama bu sefer kolay pes etmedik. Ptt'de kartın kullanımda olup olmadığını öğrendik. Operatöre günlerce anlatamadığımızı buradaki insanların birkaç dakikada anlaması neredeyse uçak fobisi olan bir insanın karaya ayak bastığındaki sevinciyle eşdeğerdi ve yerlere kapanıp öpebilirdik. Adam içerideki sabit telefonu gösterdi ve buradan arayabileceğimi söyledi. Numarayı çevirdim, bu kes bir adam açtı telefonu. Başladım kafamda kurduğum ingilizce cümleleri sıralamaya. "İngilizce biliyor musunuz ya da bilen biriyle görüşebilir miyim?" demiştim ki telefon suratıma kapandı. Kahkahayla olduğu yere düşen arkadaşıma bön bön bakıp bende başlamıştım gülmeye. İyi güzel İngilizce konuştuk da adam anlamıyor, rusçayı nereden öğreneceğiz? Amaaaann diyiverdim, "Başlarım hediyesine, sürprizine.. Yarın bir mesaj atarım facebook'tan, doğru numarayı alırız en azından." diyip çıktım bir hışım dışarı.

Sabah sersemliğini ancak öğlen üzerimden atıp doğru numarayı sana sorabilme fırsatını bulabilmiştim. Akşam eve döndüğümde numarayı vermiştin ve Rusya'daki mantıksız mantığı açıklamıştın. Meğer kod mod değilmiş derdimiz, numarada var olup ararken yok etmem gereken bir rakam varmış..

Onca emek, koşturmaca boşa gitmişti; ne sürpriz kalmıştı ne de keyfim.. İki gün sabredip arayacaktım sadece.. Zamanın geçmesini beklemek, o koşturmacadan daha zordu doğrusu..

Kaldırım

Görürlerse acırım,

Duyarlarsa kulaklarım çınlar:
Islak kaldırımlarım
Hiç haberi yok gibi..

Kimse durmaz
Durup önünde kalbimin
Kimse durmaz
Herkes gider, herkes biter
O an kalbimin çıplaklığında

Korkma koca adam
Daha yeni başlar
Daha ayak sesleri duyulacak
Herkes gidecek ama bir o kalacak
Bir o bakacak koca yüreğine
Bir o sığacak
Çikolata sakladığın çekmeceye
Bir o sığacak

Duyur işte
Doyur kalbini fermanıyla
Duyur masal anlatmayacak

Eksik

Yüzüm bile iki parça düşüyor artık.. Bir tarafını sen düşürürsen, diğerini ben koparıp atıyorum. Bazen senin düşürmene bile gerek kalmıyor. Kurtulmak istiyorum!

Yüzüm bile iki parça düşüyor artık.. Sen bir umut papatya verirsen, ben bir ışık güller açtırıyorum yedi veren.

Yüzüm bile iki parça düşüyor artık.. Sen o güzel yüzünü sakladıkça eziliyorum yüzümün altında son nefesini ağzıma bırakırken.. Yüzünü saklama benden.

Yeni yıl..

Bu yazı için bir hayli özenmeli, bir hayli alıştırma yapmalıyım. Bugüne yakışmalı, bugün gibi harika olmalı. Sayende tattığım her parça gibi..

Günlerdir uyuşturulmuş bir beyinle kendi kendime kutluyorum nice doğumları, unutmuş değilim. Uyuşmuş beynimle ben gezi planları yapıyoruz günün ilk ışıklarını acemice kendimize zerk ederek.

1. Azap vakti! Okula gidilecek..
Eğitim şart! Fakat bu koşullarda ve bu sistemle değil!

2. Arkadaşlarını ihmal etme!
Nicedir görüşmediğim ve ihmal yüzünden haşlamalara maruz kaldığım arkadaşlarıma zaman ayırma vaktim gelip geçmişti bile. Şehir dışında üniversite kazanıp şimdilerde ziyarete gelen bir arkadaşımla görüşmeyi çok istemiştim ama öte yandan ihmal ettiğim ve bugün için söz verdiğim başka arkadaşlarım vardı. İkisini bir araya sıkıştırmak çok zorladı ama benden kaçmaz. 6 kişiyi ders işlenmediği halde okulda hapis tutan sisteme bir hareket çekip kaçmayı başardım 4 saatin ardından ve uzun süreden sonra tatlı bir gün için ilk adımı attım okul bahçesinden dışarı..

Hemen muzır hediyelerimizi hazırladık kutbumla. Şehir dışından gelen arkadaşımdan sonra diğerlerini de hediyelerimle güldürebilmiştim o bir türlü hatırlayamadığın (on a on) kafeye vardığımızda. Kaybolduğumuz yolları bu sefer dimdirek adımlarla yürüdüm ve her zaman keyifle vakit geçirdiğim yerde harika birkaç saat geçirdim. Bulabilseydin seninle gittiğim bir yer olduğu için farklı olacaktı ama seninle birlikte bulamadığım bir yer olması o günki rezilliği tebessümle hatırlattı.

3. Eve koş!
Çok az internette vakit geçiriyorum yoğunluğum yüzünden ve bir umut seninle konuşabilirim diye fırsat buldukça eve koşuyorum. Yine bunu yapacağım, yine yersiz bir umutla boş boş bakacağım fotoğrafına. Sonra da dönüp gereksiz yılbaşı muhabbetlerine konuk olacağım..

4.Şokk!
Bir mesaj uyarısı? herhangi bir grubun saçma haberdar etme sistemidir diyerek tıkladım ve beklemediğim bir isimdin karşımda. Yeni yılımı kutluyordun ve kaybolan defterimden bahsetmiştin. Her zamanki dostça yazılardan diyerek yine de heyecanla cevaplıyordum tane tane. Kaybedemeyeceklerimi söylemeye çalışmıştım. Aynı şeyi istiyorduk. En azından ben seni..

Hiç farkında değildin ama en güzel yılbaşımı geçirmiştim, en güzel hediyeydi kelimelerin. İsterdim ki yine şiir gibi konuşabileyim ama tutukluk yapıyorum namlunla burun burunayken. Daha doğaldır yine de her seçtiğim kelimem, daha sade ama daha saf ve anlamlı. Basit bir sayfa ama daha kıymetli..

Aslı Astarı

Sessizce yaklaştı aslı. ağladığını görmüştüm, yaklaşmıştım ama dokunamazdım; yarası vardı. Ağladığını görmüştüm..

Aslı seviyordu, aşıktı aslı. Ayrıydı ama olsun; buluşuyordu, konuşuyordu. Buluşuyor, konuşuyor ama bilmiyordu aslını astarını. Birkaç dakika önce öğrenmişti sevgilisi olduğunu. Tabi ağlardı; başka kim kahredebilirdi o etten kemikten kostümlü balo iblisine.

Sessizce yaklaştı aslı. Güven vermiştimve rahat hissediyordu yanımda. Herkes konuştukça bir ben susmuştum ayrı düştüğünde bile. Ben de yaşamıştım. O kadar benimsediğin, özüne buladığın astarını nasıl unuturdun?

İlkinde ben açmıştım kollarımı mesken edinsin diye. Şimdiyse o limanına koşmuştu. Kollarımdaydı aslı, hıçkırmaya başladı baskın yediğinde. kapılarını açıp anlattı, annesine sarılır gibi sarıldı ve dinledim sadece. Narindi.. Kendimi aslının yerine koyup düşünüyordum öte yandan: Astarım gelince ya asıllığımdan çıkarsam? Aslının durumuna düşer de "aslı astarı yoktu" cümlesini duyarsam? Beynimde bu cümlenin telaffuzu yoktu.

Saatlerce yürüdük kutbumla o gün. Yakışıp yakışmadığını bilmediğim o gülücükler yüzümdeydi; ne olursa olsun onların yeri belliydi zaten ama beynim harıl harıl savaşıyordu benimle. Oturup birer sigara yaktık kutbumla. Tabi sen bilmezsin, tam iki senedir yani 19 Aralık'tan beri dumanlıyım. Zayıflık diyeceksin; zayıflatmıştın antikor gibi bu virüs vitrini. Saatin tıkırtıları yavaşlardı ben dumanlıyken. Ağzımı açıp "Ya aslı astarı yoksa? " diyebildim. Çok çatıştım kutbumla. Ama kutbum bile sana konduramadı. Susturmaya, unutturmaya çalıştı; iyi düşüneyim ve üzülmeyim istiyordu tüm şefkatiyle. Kıyamazdı arkadaşına.

O gece ağladım. Vazgeçmeliyim aslı gibi olmamak için dedim ama uyurken kulağımda yüksek sadakat vardı. Gece kendi kendine çalmış. Sabah "vazgeçmek mi? " diyerek uyandırdı beni sevgilim. Karşı koyamazdım ve biliyordu zaafımı. Tam gözümü açarken öpüp kaçtı. Aslını astarını anlayamadan..

2 yıl biter...

"Saatler önceye ait gibi
İki yıl öncenin akrebi"

Duruyorum.. Ya da yeni başlıyorum yazmayı kestiğim yerde. Tüyler ürpertici bir soğuk buhar ten evimden vuruyor dakikalarca. Yine beyne tecavüz sancıları iniyor şakaklarımdan. Korku filmlerinde eksik olan o hissi duyumsamak güldürüyor aslında katlimi izlerken. Cemil'in sözleri çalıyor kulak zarımı, sağırlıktan hoştur eline bulaşan kekremsi leke..

-Kendini bırak, sakinleş. Eğer olacaksa zaten olur.
" Rüzgarı oldukça yanar gül
Rüzgarı varsa döner.. Gül "

Öyle sakinim ki artık benim dışımda herşey isyan edebiliyor gidişine. Bense Cemil'in dürtüsüyle veriyorum kalan ruhumu da sana. Gözlerim boş. Dilim boş. Rüzgara dönmeni bekliyorum, yanmanı bekliyorum. Güleceğim ruhumu alınca. Bir yarısı sende kalabilir ama. Hatırlamalısın o ruhun sana ait olduğunu. "Söyle, ne zaman kirlendik?" sorusunu diline yakıştıramayacak kadar utandıracak temizlikte birşey.

"Çağlar gibi imge olurum
Çağlarım
Ağlarsın.."

Bu kadar sakin beklemeyi yadırgamıyorum. Ruhunu teslim ettiğini iddia eden bir canlı edasıyla süzüyorum etrafı, vazgeçmiş gibi görünsem de yok öyle yağma. Cinnet girişi zebanileri romantizmine yakışır bir gösteriyle sembol"his"t ihtişamına tapınıyorum. Cemil'i dinlerken gerçekten köprüden geri dönmekten korkuyorum.

Mona Roza'yı bilmeyen yoktur. Bir de hikayesini dinlemelisin. O gözlerin aslını gören bir suretin şokunu tanıdım. Bir sevginin tam anlamıyla ölümsüzlüğünü, onurunu ve asaletini.. Karakoç'un yoluyla aynı başlangıcı tatmıştım bilmeden. Sonum da öyle mi olacak dersin? En azından asaletim yerini alır..